Forum
   
Forum

Polecamy

Nowoczesna parafia

Papieże wobec kwestii żydowskiej

Ochrona życia – prawo a edukacja

Dekalog demokracji

Młodzi o przeszłości i przyszłości

Deklaracja europejska

Deklaracja europejska Chrześcijan Żydów i Muzułmanów

Przeciwko antysemityzmowi

Indeks nazwisk

Indeks tematów

Fundacja Kultury Chrześcijańskiej Znak

Fundacja Kultury Chrześcijańskiej Znak

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak

Ludzie »

Charles de Foucauld (1858 – 1916)

Anna Pawlikowska


02-12-2013 / AP

 1 grudnia 1916 r. niedaleko saharyjskiej oazy Tamanrasset zginął z rąk beduińskich porywaczy walczących z Tuaregami bł. Karol de Foucauld. Ten eremita, twórca reguły zakonnej Małych Braci i Małych Sióstr Jezusa, przez lata samotnie żył i pracował wśród tuareskich plemion. Nie nawracał ich, walczył z niewolnictwem, studiował język, modlił się.


Brat Charles de Foucauld /fot. Internet

Brat Charles de Foucauld /fot. Internet

 Dziś według wypracowanych przez niego zasad żyje prawie dwa tysiące zakonników i zakonnic. Trwają na marginesie Kościoła, tam, gdzie najtrudniej o świadectwo chrześcijańskie. Nikogo nie nawracają, starają się dzielić trudy codzienności z tymi, którzy ich otaczają – bliskowschodnich koczowników, rumuńskich Romów, robotników, cyrkowców, bezdomnych. Jedyne, co ich odróżnia, to modlitwa kontemplacyjna, wpisana w regułę.

Karol de Foucauld urodził się 15 września 1858 r. w Strasbourgu, w rodzinie katolickich arystokratów. Został osierocony przez rodziców w wieku sześciu lat, a jego wychowaniem zajął się dziadek, pułkownik Morlet. Po maturze został oddany do jezuickiego kolegium w Paryżu, gdzie uczył się przez dwa lata. Ten okres przypłacił utratą wiary. Mając osiemnaście lat wstąpił do szkoły oficerskiej Saint-Cyr. Gdy dwa lata później umarł jego dziadek i opiekun, a Karol uzyskał pełnoletność, objął majątek odziedziczony po rodzicach.

Jako oficer armii francuskiej został w 1881 r. wysłany do Algierii, gdzie wybuchło powstanie przeciwko władzom kolonialnym. Wtedy po raz pierwszy poczuł „zew pustyni”. Wystąpił z wojska i w przebraniu rabina udał się do Tunezji i Maroka. Plonem jego podróży była książka „Reconnaissance au Maroc” nagrodzona w kwietniu 1885 roku złotym medalem Francuskiego Towarzystwa Geograficznego.

Ta blisko dwuletnia wyprawa była dla de Foucauld mocnym doświadczeniem duchowym. Zetknięcie z muzułmańskimi tradycjami kontemplacyjnymi wywarło na niego tak silny wpływ, że po powrocie do Paryża doznał nawrócenia. Dwa lata później, w 1888 r. wyruszył do Ziemi Świętej, gdzie przez miesiąc przebywał w klasztorze trapistów. Swoje monastyczne doświadczenie pogłębił w opactwie Solesmes, będącym wówczas głównym ośrodkiem odrodzenia duchowości benedyktyńskiej. Ostatecznie w 1890 r. wstąpił do klasztoru trapistów w  Ardèche. Studiował teologię w Rzymie, nosił się z zamiarem utworzenia wspólnoty zakonnej.

Jednak zwyciężył „zew pustyni”. W 1997 r. za zgodą przełożonych opuścił klasztor i złożywszy prywatne śluby czystości i nieposiadania niczego poza narzędziami do pracy fizycznej pojechał znowu do Ziemi Świętej. W ciągu kilku kolejnych lat pełnił funkcję służącego w klasztorze klarysek w Nazarecie, pisząc jednocześnie regułę Małych Braci Jezusa oraz Pustelników Najświętszego Serca. W 1901 r., w wieku 43 lat, przyjął w Paryżu święcenia kapłańskie, po czym wyjechał do Algierii. Przez dwa lata mieszkał w mieście Béni Abbès. Zbudował tam niewielki erem, gdzie opiekował się chorymi, dawał schronienie zbiegłym niewolnikom i nadal pracował nad swoja regułą zakonną.

Potem przeniósł się dalej, w głąb pustyni. W saharyjskich górach Hoggar nieopodal zamieszkałego przez Tuaregów miasta Tamanrasset zbudował pustelnię Assekrem. Pracował fizycznie, zajmował się też studiami nad językiem otaczających go plemion. Po dziesięciu latach plonem tej pracy stał się słownik francusko-tuareski oraz przekład Ewangelii ten język. Spisywał też ich poezję.
Gdy wybuchła wojna Tuaregów z beduińskim plemieniem Senussów, pomógł miejscowej ludności zbudować fortyfikacje. 1 grudnia 1916 r. został porwany przez oddział Beduinów. Jeden z nich, 15-letni Sermi ag Thora, zabił go strzałem w głowę, gdy porywacze uciekali przed tuareską pogonią. Został pochowany w algierskiej oazie El Goléa.

Gdy umierał, był sam, bez współwyznawców i bez naśladowców. Ci jednak wkrótce ruszyli jego śladami. W 1921 r. René Bazin wydał jego biografię, która wkrótce stała się bardzo poczytna – „La Vie de Charles de Foucauld Explorateur en Maroc, Eremite du Sahara”. Wiele też dla jego upamiętnienia uczynił najbardziej wówczas znany islamolog – Louis Massignon. Zgromadzenie Małych Braci Jezusa, oparte na zasadach spisanych przez Charlesa de Foucauld, powstało w 1933 r., zakon Małych Sióstr – sześć lat później. Obecnie prawie dwadzieścia wspólnot zakonnych posługuje się regułą napisaną na pustyni przez brata Karola.

do druku

poleć stronę