Forum
   
Forum

Polecamy

Nowoczesna parafia

Papieże wobec kwestii żydowskiej

Ochrona życia – prawo a edukacja

Dekalog demokracji

Młodzi o przeszłości i przyszłości

Deklaracja europejska

Deklaracja europejska Chrześcijan Żydów i Muzułmanów

Przeciwko antysemityzmowi

Indeks nazwisk

Indeks tematów

Fundacja Kultury Chrześcijańskiej Znak

Fundacja Kultury Chrześcijańskiej Znak

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak

Sylwa »

Siedem dni dla Boga

Opracowanie Anna Madeyska


09-10-2006 / AP

Będziesz obchodził Święto Namiotów przez siedem dni po zebraniu plonów z twego klepiska i tłoczni. W to święto będziesz się radował ty, syn twój i córka, sługa twój i niewolnica, a także lewita, obcy, sierota i wdowa, którzy żyją w twoich murach.


Modlitwa podczas Sukkot /fot. Internet

Modlitwa podczas Sukkot /fot. Internet

Przez siedem dni będziesz świętować ku czci Boga swego, Pana, w miejscu, które sobie obierze Pan, za to, że ci błogosławi Bóg twój, Pan, we wszystkich twoich zbiorach, w każdej pracy twych rąk, i abyś był pełen radości. (Eleh Ha-Debraim 16:13-15)

Po zakończeniu święta Jom Kipur rozpoczyna się gromadzenie materiałów na budowę szałasu, w którym obchodzi się siedmiodniowe święto Sukkot.
W nocy lub wczesnym rankiem pobożni Żydzi budują szałasy zwane po hebrajsku "sukka" (w Polsce "kuczki"). Szałas budowany jest zwykle obok domu, na podwórzu lub w ogrodzie, z liści, gałęzi i patyków. Dach z gałęzi i liści splata się w taki sposób, aby dawał jak najwięcej cienia. Jednak przez taki dach niech zawsze prześwituje niebo. W Izraelu popularne jest używanie liści palmowych. Pośrodku szałasu stawia się stół, ławę i leżankę.

Szałasy upamiętniają namioty, w których Żydzi mieszkali na pustyni po wyjściu z Egiptu. Święto Sukkot to święto wędrówki i równocześnie święto odpoczynku, gdyż długa wędrówka przez pustynię prowadziła w końcu do odpoczynku w obiecanej przez Boga ojczyźnie. Szałasy przypominają pobożnym Żydom Obłok Chwały, który przez czterdzieści lat towarzyszył narodowi izraelskiemu podczas wędrówki po pustyni. Przenosząc się do tych świątecznych szałasów Żydzi okazują swoją wiarę i zaufanie, że to nie mury z betonu i kamienia są naszą ochroną, lecz Bóg jest naszą twierdzą i ochroni swój wierny lud przed wszelkimi niebezpieczeństwami. W tych szałasach Żydzi mieszkają i śpią przez cały świąteczny tydzień. Wspólne posiłki spożywają nie w domu, lecz pod dachem namiotów – pod dachem, który "pozwala niebu przeniknąć". W ten sposób można doświadczyć wszechmocy Wiecznego Boga, który nie opuścił Żydów i zawsze ich ochrania.

W Polsce okres ten nazywany jest świętem Kuczek, a jego nazwa pochodzi od staropolskiego słowa kucza, oznaczającego szałas. Jest to jedno z trzech świąt pielgrzymich (szalosz regalim), w trakcie których w czasach biblijnych należało udać się z pielgrzymką do świątyni w Jerozolimie, aby złożyć ofiary z płodów rolnych.

Obchodzi się je przez siedem dni, od 15 do 21 dnia miesiąca tiszri na pamiątkę wyjścia Żydów z Egiptu i ich czterdziestoletniej wędrówki przez pustynię.

Nakaz obchodzenia tego święta znajduje się w Biblii, (Kpł. 23: Powiedz synom izraelskim tak: Piętnastego dnia tego samego siódmego miesiąca będzie przez siedem dni święto Szałasów dla Pana. rdz 34; Będziecie mieszkać w szałasach przez siedem dni. Wszyscy mieszkańcy Izraela mieszkać będą w szałasach. Aby wiedziały wasze przyszłe pokolenia, że w szałasach kazałem mieszkać synom izraelskim, gdy wyprowadziłem ich z ziemi egipskiej. rdz 42-43:).

Oprócz obecnej w obrzędach symboliki związanej z Wyjściem, Sukkot to także święto plonów jesiennych. Tłumaczy się też to święto jako czas całkowitego oderwania się od problemów codzienności, od cywilizacji, i powrót do warunków pozwalających na "dotknięcie ziemi stopą i ujrzenie gwiazd nad głową", co pozwala duchowo zbliżyć wiernych do obecności Boga w swoim życiu.

W tym okresie tradycyjnie podaje się potrawy słodkie, soczyste oraz faszerowane – pierogi, gołąbki, nadziewaną rybę i wszelkie słodkie wypieki, ciasta i cukierki.

Przy odmawianiu hacelu czyli psalmów od 113 do 118 chwalących Boga, przypominających wyjście z Egiptu i wyrażających wiarę w zbawienie, potrząsa się arba minim, "czterema gatunkami". Jest to wiązka złożona z liści palmowych (lulaw), gałązki wierzby (arawa) i mirtu (hadas) oraz etrogu, owocu z gatunku cytryn. Rośliny te symbolizują różne typy Żydów. Palma daje słodkie owoce, lecz nie ma aromatu – jest znakiem tych, którzy studiują Torę, lecz nie wypełniają przykazań; wierzba nie ma ani aromatu, ani owoców, symbolizuje ludzi którzy utracili wiarę; mirt ma miły zapach, lecz nie owocuje – to prostaczkowie przestrzegający prawa choć nie są uczeni, natomiast etrog – aromatyczny, soczysty owoc jest symbolem ludzkiej doskonałości.
Wiązka czterech gatunków obrazuje także ludzki kręgosłup, który musi zginać się przed Bogiem. W trakcie ceremonii macha się nim na wszystkie strony świata, a także w górę i w dół, co jest znakiem wszechobecności Najwyższego.

W liturgii siódmego dnia w Hoszana Raba (hebr. Zbaw nas, prosimy) siedmiokrotnie okrąża się synagogę z lulawem w ręce. Podczas radosnego korowodu, połączonego z tańcem i śpiewem, po każdym okrążeniu wokół bimy odnosi się jeden zwój Tory spowrotem do aron ha kodesz. Pod koniec uroczystości uderza się lulawem o podłogę tak długo, aż opadną z niego wszystkie liście. To "młócenie liści" ma zarówno sprowadzać deszcz, czyli być zapowiedzią dobrych urodzajów w przyszłym roku, jak też symbolizuje całkowite oczyszczenie się z grzechów, które opadły z człowieka, jak liście z gałązek.

W diasporze do siedmiu dni świąt dodano ósmy – szmini aceret (ósmy dzień zgromadzenia, który jest podsumowaniem całego okresu wielkich świąt jesiennych – od pokutnego Rosz ha-Szana, poprzez Jom Kipur do Sukkot. W synagogach odmawia się modlitwę o deszcz oraz Izkor, modlitwę za zmarłych. Podstawowym obrzędem tego dnia jest Simchat Tora, (hebr. Radość Tory) – ceremonia związana z zakończeniem rocznego cyklu czytania Tory. Przed rozpoczęciem modłów wynosi się rodały na bimę, w aron ha-kodesz ustawia się zapalone świece jako dowód wiecznej obecności Boga. Mężczyźni obnoszą zwoje wokół synagogi, dzieci wymachują kolorowymi, papierowymi chorągiewkami, na szczycie których zatknięte jest jabłko ze świeczką. Ceremonia ta trwa wiele godzin, a po sijum (zakończeniu) zaprasza się wszystkich wiernych na poczęstunek.

do druku

poleć stronę